Жил-был Носорог. Он имел привычку всех дразнить.

-Горбун! Горбун! — дразнил он Верблюда.

Մի գարնան իրուկուն դռան մոտ նստած զրուզում էինք։ Այս դեպքը երբ պատահեց։ Էլ չեմ կարողանում մոռանալ այդ գարնան իրիկունը։ Բոլոր ծիծեռնակները բույն էին դրել առաստաղին։ Երբ գարունը բացվեց մեր սրտերնել բացվեցին։ Շատ հաճելի էր երբ առավոտյան ծիծեռնակնռերը ծլվլում էին։ Բոլորով հաաքվում էին մի ձողի վրա։ Ձու էր ածել և ճուտ էր հանել։ Ամեն օր ուրախ զվարթ կերակուր էր գտնում իր ճուտիների համար։ Իրիկունը կերակուր բերավ ճտերի համար։ Էդ ժամանակ նրանցից մեկը ամենա սովածը ամենա անզգույշը դուրս ձգվեց և ներքև ընկավ։ Իր մայրը ճչաց և թռավ ներքը իր ճուտիկին փրկելու։ Ծիծեռնակը  դատարկ  կատվին  որ  տեսավ ծղտաց իջավ դիմացի ճյուղին։ Մի  գարնան  իրիկուն  էր,  որ  այս  դեպքը  պատահեց։ Տարինե են անցել  բայց  ես  չեմ  մոռանում  այն  գարնան  իրիկունը։ առաջին  անգամ  իմացա,  որ  ծիծեռնակի  մայրն  էլ  մայր  է,  ու  սիրտն  էլ  սիրտ  է,  ինչպես  մերը։

Հովհանես Թումանյան։ «Մայրը»